موضوع انشاء : دیکته

بهارشاداب

aftab1361 — Mon, 14 Dec 2009 08:44:26 GMT

بچه های چله نشین!

ایا نشد وقت ان

که گرمای شادی را

در لیوان هایتان یک باره سرکشید

من در پس این زمستان

بهارشادابی را می بینم

که پرچم پیراهنمان

در دشت های سبز

می رقصد وسرخوش می گذرد.

تهران- اذر ۸۸

بیگانه

aftab1361 — Sun, 13 Dec 2009 10:26:33 GMT

چه می شد کرد
امده بودند که برویم.رفتیم .
محمدمختاری شعری دارد به این عبارت:

از این جاده که بگذری
موهایت سپید می شود.

دیشب داشتم توی اتوبوس دلم را دریا می کردم که با همه مهربان باشم.ماشین از گردنه ها می پیچد ومن دریایی تر می شدم که لحظه ای به خود امدم دیدم من خود در دریا غرق شده ام.مسافرت ما را مهربان می کند .به خصوص نیمه شب دست بلند می کنی وسوار ماشینی می شوی که همه خوابند.ارام در صندلی خالی می خزی.اتوبوس می رود وتو در میان این نیمه بیداران چنان خود را غریبه می یابی که تلاش می کنی مهربانی کنی تا با همه اشنا شوی.

نگه می دارد .پیاده می شوی .اتوبوس رفته است ومن نیز از انجا رفته .

جوشش مرد

aftab1361 — Tue, 08 Dec 2009 08:10:51 GMT

هر لحظه افتاب می میرد
اما تو به کوهستان نگر که در غرب هر ذره خودافتابی ست.

که شفیع کدکنی گفت:
از همدان تا جنون را ه تو خون بود.
وعین القضات سرش را برداشت ورفت.حالا چه در خیابان نوفل لو شاتو باشی سرت تکیده به دیوار بلند سفارت روسیه یا به سنگ کعبه یا همین حوالی ما خرابه های هکمتانه را می گویم.چندان فرقی نمی کند.تنهای جایی برای گریستن که های هایت راتنها خود توانی شنید.
اری افتاب مرده بود در جایی که من ایستاده بودم.

aftab1361 — Sat, 05 Dec 2009 07:48:18 GMT

امام را از روستای نوفل لوشاتو بردند

ومن یکی

در زندان مسعودسعدم فریاد زدم :

نه!

وسرما

دیواربلند استخوان روسیه ام را لرزاند

های های های

فریاد زدم

ویکی چشم داشته ام را

به شاهرخ دادم

ـ بکش تصویر کن

این منم که پدرام دیواتگی ام را

در دشت های برف پوش

پنهان نموده ام

های های های

میرزا کوچک خان !

مرد جنگل!

از تو چنین به زاری

به دور است

که در کوچه ای به خاری افتاده باشی

برخیز!

سرت را به زیر بغل بزن برو

میرزا !

های های های

از حافظ که گذشتم

هیچ کس نبود

افتاب در شرق مرده بود!

تهران ۷/۹/۸۸-ساعت ۱۲ظهر

ایلی

aftab1361 — Tue, 01 Dec 2009 06:50:18 GMT

-ایلی !ایلی!

لما سبقتنی؟

گفت:چنین نبود!چنین نبود!من نیز تنها بودم.

مادر برگشته بودواشک امانش را بریده.چادرش اقتاده بود روی شانه هایش ومانند زمانی که شانه هایش می لرزید لب هایش لرزه داشت وخیره شده بود به نقطه ناپیدایی که ما نمی توانستیم ببینیم.زینب زیر بازویش را گرفت واورد داخل اتاق.

دفترش را ورق زدم.نوشته بود:

لما سبقتنی!

پدر گفت:می اید.هم امشب.من نیز می دانستم می اید.مادر دست بلند کرده ومی گفت:می شنود باید بشنود کسی که ان بالاست می تواند مگر نشنود.به خاطر نامزدت.مریم.بیا.ببین امده.خانواده اش را ترک گفته .فقط به خاطر تو محمدم!محمدم!

نوشته بود:

سروش گفته باید گذشت از هر ان چه نگذشتنی ست.چون ابراهیم چون موسی وچون غزالی ویا مولوی.

من اما نتوانسته ام از این دختر بگذرم.

می دانستم گذشته بود.دیگر چیزی بعدها از او نگفت وننوشته.ورق زده ام تمامی دفترش.هیچ نامی از مریم نیست .گذشته بود.

قطره

aftab1361 — Wed, 25 Nov 2009 10:39:56 GMT

ـ شال و پالتویی را که حمید برایم دوخته بیاورید

بدهید

ان بالاها هوا سرد است

مادر گفت: محمدم محمدم

ودیگر چیزی نتوانست بگوید.اشک هایش را در تاریکی شب حیاط می توانستم ببینم.پالتو را پوشیدم و شال ابی رنگ بلندم دور گردنم پیچیدیم و رفتم و رفتم رفتم

نیستی5

aftab1361 — Sat, 21 Nov 2009 09:07:48 GMT

ادم برفی به خورشید گفت:

به تو فکر می کنم و

به تو نزدیک تر می شوم

عبور

aftab1361 — Sun, 18 Oct 2009 05:46:13 GMT

گذشت مردی

که سایه نداشت با زنی که سایه بود!

زنگ مهر

aftab1361 — Wed, 23 Sep 2009 08:00:01 GMT

برای معلم کلاس اولم خانم مولود بشیریه

امد دوباره پاییز

از شور وشوق لبریز

کیف وکتاب ودفتر

شد زنگ مهر برخیز

من کیف پارسالم

را شسته ام امرداد

همراه خوب من هست

از مهر تا به خرداد

خودکارهای نیمه

صدبرگ های کاهی

از خیر کفش تازه

باید گذشت گاهی

تعطیلی مکرر

امسال سال خوبی ست

از شنبه تا به جمعه

تکرار نمره ی بیست

این شب ها

aftab1361 — Thu, 10 Sep 2009 05:32:46 GMT

ره میخانه ومسجد کدام است

که هردو برمن مسکین حرام است

نه درمسجد گذارندم که رند است

نه در میخانه که این خمار خام است